Poliamoria: jak działają związki otwarte
Słowo «poliamoria» pojawia się coraz częściej — w mediach, w rozmowach, na portalach randkowych. Chodzi o kilka relacji uczuciowych naraz.
Na papierze brzmi kusząco, ale wymaga jasnych zasad i bardzo dużo rozmowy. Zanim wejdzie się w związek otwarty, warto dobrze wiedzieć, czego się chce, a czego nie.
Relacje inne niż zwykle
Poliamoria to utrzymywanie kilku relacji uczuciowych i seksualnych jednocześnie, za zgodą każdej ze stron. Wszystko opiera się na wzajemnej zgodzie i na kilku ustalonych zasadach.
Mówiąc o wolnych związkach, łatwo wyobrazić sobie brak jakichkolwiek granic. Tymczasem bycie w związku poliamorycznym nie oznacza braku zaangażowania ani przywiązania.
Żeby to działało, każda osoba musi się z pozostałymi dogadać. Klucz to rozmowa. Osoby poliamoryczne często mówią o uwolnieniu mowy w związku: mówi się wszystko, bez tabu, i właśnie dzięki temu da się wyznaczyć granice i zbudować relację zdrową i szczerą.
Każdy czuje inaczej, więc każdy musi określić, jaki układ mu odpowiada. W praktyce spotyka się kilka odmian:
- Poliamoria hierarchiczna. Mam kilka relacji, ale ta pierwsza jest najważniejsza i ma pierwszeństwo.
- Poliamoria równościowa. Mam kilka relacji naraz, żadna nie jest ważniejsza, a moi partnerzy też mają inne.
- Poliamoria solo. To samo, z tą różnicą, że nie zamieszkuję z nikim i z nikim się nie wiążę formalnie. Zależy mi na własnej przestrzeni.
- Anarchia relacyjna. Wchodzę w relacje z różnymi osobami i nie definiuję ich jako związku ani nie stopniuję.
To, co warto zapamiętać przed startem: wszystko stoi na zaufaniu i uczciwości.
Przede wszystkim relacje z ludźmi
Poliamoria pozostaje mniejszościowa, choć ostatnie lata przyniosły jej większą widoczność, a platform dla takich relacji jest coraz więcej.
Osoby żyjące w takich związkach mówią, że najważniejsze są same relacje. Nie chodzi o powielanie klasycznego schematu, który — jak twierdzą — nie zawsze prowadzi do spełnienia.
Związek otwarty wymaga więcej zaangażowania emocjonalnego, więcej słuchania drugiej osoby i siebie.
Bywa też odwrotnie niż się sądzi: w związku wyłącznym trudno znieść, że druga osoba czuje pociąg do kogoś innego, a zazdrość potrafi wszystko skomplikować. W relacji poliamorycznej trzeba stanąć twarzą w twarz z tymi lękami.
Osoby poliamoryczne mówią, że zyskały na dojrzałości i otwartości, budując relacje na zaufaniu i szacunku. Każdy dba o pozostałych i o ich dobrostan; inne relacje są uprawnione i, zdaniem wielu, wzmacniają bliskość.
Krótko mówiąc: wejście w związek otwarty zaczyna się od pracy nad sobą, nad emocjami i lękami. Wchodzenie w układ, na który nie jest się gotowym, bywa ryzykowne. Chęć bycia z kimś nigdy nie powinna prowadzić przez cierpienie.
Granice, o których trzeba pamiętać
Może się zdarzyć, że pociągnie cię ktoś, kto ma inne wyobrażenie o związku niż ty.
Każda relacja wymaga kompromisów, ale nie każdego kompromisu warto się podjąć. Inaczej ryzykujesz rozczarowanie i zranienie.
Zanim spróbujesz — czy to z ciekawości, czy dlatego, że poznałaś osobę poliamoryczną — zadaj sobie kilka pytań. Jakich granic nie chcesz przekraczać? Na co jesteś gotowa? Jaki układ by ci odpowiadał: hierarchiczny, równościowy, solo, a może anarchia relacyjna? Jak radzisz sobie z zazdrością?
Dopiero po takim bilansie warto pomyśleć o zapisaniu się gdziekolwiek. Na początek to do niczego nie zobowiązuje i bywa dobrym wprowadzeniem.
I jeszcze jedno: jeśli zwykle bywasz zazdrosna i zaborcza, poliamoria może nie być dla ciebie. Zaufaj sobie.
W słowie «poliamoria» jest «amor» — chodzi więc naprawdę o kilka relacji uczuciowych naraz. Emocjonalnie bywa to trudne; oddawanie serca kilku osobom wymaga spokoju i organizacji.
Jeśli jesteś w związku i szukasz raczej urozmaicenia, to co innego: tam chodzi o relacje bez zobowiązań i bez uczuć.
Zobacz też sapioseksualność.
Ce que la communauté en dit