Digitale identiteit en vrijheid: de burgerpetitie van de oprichter van Mad2Moi
Digitale identiteit en vrijheid: wat de burgerpetitie van Mad2Moi vraagt
Eerst een paar cijfers om de context te schetsen. In 2024 keurde de Europese Unie de eIDAS 2-verordening goed, die voorziet in de uitrol van een Europese portemonnee voor digitale identiteit (de “EUDI Wallet”), die tegen 2026 toegankelijk moet zijn voor 80% van de Europeanen (bron: Europese Commissie). Tegelijkertijd wil het Europese wetsvoorstel dat bekendstaat als Chat Control — officieel de CSAR-verordening (Child Sexual Abuse Regulation) — berichtendiensten verplichten illegale inhoud automatisch te detecteren, ook in end-to-end versleutelde gesprekken (analyse van EDRi).
Deze twee, op zich losstaande maar convergerende dossiers tekenen samen een toegangsinfrastructuur: wie met wie mag praten, wat er getekend mag worden, welke dienst toegankelijk is, en volgens welke geverifieerde criteria.
In die context diende Daniel Ricklin, oprichter van Mad2Moi, een officiële burgerpetitie in bij de Franse Nationale Vergadering — de Assemblée nationale, het lagerhuis van het Franse parlement:
👉 Petitie nr. i-5871 — Assemblée nationale
Lees de officiële petitie. In 2 minuten. Zonder ondertekeningsplicht. Vorm je eigen mening.
Misschien is dit pas een begin. Maar een begin is vaak stil.
Wat de petitie in 3 punten vraagt
- De vrije keuze tegenover digitale identiteit waarborgen — het recht behouden om niet afhankelijk te zijn van één digitaal identificatiemiddel om je vrijheden online uit te oefenen.
- Voorkomen dat toegang tot essentiële diensten uitsluitend afhangt van een digitaal identificatiemiddel — banken, berichtendiensten, sociale platformen, datingapps: geen enkele van deze diensten zou afhankelijk mogen worden gemaakt van het tonen van een officiële identiteit.
- De fundamentele vrijheden, de privacy en het recht om online vrij te blijven beschermen — mechanismen van sociale scoring die digitaal gedrag samenvoegen verbieden, en het briefgeheim herbevestigen in een digitale context.
Waarom dient een oprichter van een datingapp een petitie in?
Op het eerste gezicht slaat dit nergens op. Mad2Moi is een Franse datingapp, gelanceerd in 2020. Ze telt inmiddels meer dan 23.000 actieve leden, met menselijke moderatie en zonder manipulatief algoritme.
Waarom zet de oprichter zich in voor digitale identiteit, een onderwerp dat op het eerste gezicht ver afstaat van kloppende harten en geslaagde matches?
Omdat het niet ver afstaat.
Wanneer een samenleving een kader invoert waarin elke online interactie getraceerd, geverifieerd, gescoord en toegestaan kan worden, brokkelt niet alleen de politieke vrijheid af. Het is de relationele vrijheid die verdwijnt. Het is de mogelijkheid om iemand te ontmoeten, verliefd te worden, jezelf te laten zien aan een onbekende, zonder dat een derde partij — algoritmisch of administratief — haar verificatielogica midden in de intimiteit binnendringt.
Een datingapp is een van de meest intieme plekken van het internet. Als ook die ruimte onderworpen raakt aan sterke identificatie en sociale scoring, verandert de hele relatie tussen privacy en online diensten van aard.
Mad2Moi ontstond tijdens de gezondheidscrisis — niet als politieke kruistocht, maar als antwoord op een heel reële relationele breuk: miljoenen Fransen die elkaar niet meer konden ontmoeten zoals voorheen, omdat externe criteria zich in hun liefdeskeuzes hadden genesteld.
Vijf jaar later is de schaal van de inzet veranderd.
De zachtheid van de kooi: de mogelijke afglijding
Wat deze tijd zorgwekkend maakt, is niet de Hollywood-dystopie. Het is geen gezicht op een scherm dat “Big Brother is watching you” schreeuwt.
Het is de zachtheid van de verschuiving.
Het is de app die voorstelt om “je administratieve stappen te vereenvoudigen” door je bankprofiel aan je burgerlijke identiteit te koppelen. Het is het formulier dat suggereert om FranceConnect — of de Nederlandse en Belgische tegenhangers DigiD en itsme — te gebruiken “om tijd te besparen”. Het is het platform dat, “voor je veiligheid”, een identiteitscontrole vraagt met foto van je identiteitskaart plus selfie. Elk mechanisme is, op zich genomen, begrijpelijk. Het is de optelsom ervan die, zonder dat één wet dit expliciet oplegt, een omgeving tekent waarin anonimiteit stap voor stap onmogelijk wordt.
Het risico is geen georganiseerd complot. Het risico is structureel: een opeenstapeling van technische, contractuele en commerciële lagen die een gemak geleidelijk in een feitelijke verplichting verandert.
De impliciete scoring die niemand benoemt
Terwijl het debat over de Europese digitale identiteit publiekelijk woedt, hebben zich stilletjes, geleidelijk, verschillende mechanismen van gedragsscoring genesteld in private systemen:
- het algoritme van je bank dat beslist of een overschrijving naar een onbekende een “verificatie”-telefoontje verdient;
- het algoritme van je datingapp dat beslist of jouw profiel “verdient” getoond te worden;
- het algoritme van je berichtendienst dat automatisch je bijlagen scant;
- het algoritme van je verhuurplatform dat beslist of je een “betrouwbare klant” bent op basis van je geschiedenis.
Geen van deze scores draagt een officiële naam. Geen ervan staat in een wet. Maar ze bestaan, ze beslissen, en hun optelsom produceert voor elk individu een diffuse, private, gefragmenteerde en moeilijk te betwisten vorm van sociale beoordeling. De Franse privacytoezichthouder CNIL (dossier over scoring) herinnert er trouwens aan dat geautomatiseerde beslissingen en profilering aan precieze waarborgen moeten voldoen — waarborgen die door deze opeenstapeling van mechanismen in de praktijk zeer moeilijk af te dwingen zijn.
Chat Control: wanneer intimiteit verdacht wordt
Een van de meest besproken elementen van dit moment, en een van de pijlers van de burgerpetitie van Daniel Ricklin, is wat gewoonlijk Chat Control wordt genoemd.
Het principe: berichtendiensten (WhatsApp, Signal, Telegram, maar ook datingapps, forums, privéchats) verplichten om automatisch de uitgewisselde inhoud tussen gebruikers te scannen — ook in end-to-end versleutelde gesprekken — op zoek naar materiaal van seksueel kindermisbruik.
Het gestelde doel is legitiem en onomstreden: kinderen beschermen.
Maar het instrument zelf roept grote technische en juridische vragen op, zoals de analyses van La Quadrature du Net en EDRi (European Digital Rights) benadrukken.
Want een mechanisme dat alle privégesprekken van alle gebruikers scant om één specifiek geval op te sporen, is van nature een infrastructuur voor massasurveillance. Eenmaal ingevoerd, staat er technisch niets een uitbreiding van de gescande “illegale inhoud” in de weg: terroristische inhoud (een uitbreiding die al circuleerde in werkversies van de tekst), “haatdragende” inhoud (een definitie die verschilt per politieke meerderheid), “desinformatie” (een vaag begrip), inhoud die de dominante wetenschappelijke of medische autoriteit ter discussie stelt.
Dit is een van de bekende effecten van elke dual-use-infrastructuur: het oorspronkelijke toepassingsgebied breidt zichzelf zelden uit, maar wordt vaak uitgebreid onder druk van de actualiteit.
Voor wie hier dieper op in wil gaan, publiceerde Mad2Moi een technisch artikel (in het Frans):
👉 Chat Control: waarom je privéberichten in gevaar zijn
Het essentiële punt: op Mad2Moi worden privéberichten tussen leden niet automatisch gescand. Moderatie bestaat, ze is menselijk, ze is omkaderd, en ze bestaat niet uit een stil algoritme dat achter de rug van gebruikers elk getypt woord bewaakt.
Digitale vermoeidheid: van Frankrijk tot de rest van Europa
Om te begrijpen waarom deze petitie precies nu weerklank vindt, moet je kijken naar wat de afgelopen vijf jaar is gebeurd.
2020-2022: Covid. Lockdowns, verplichte verklaringen bij elke verplaatsing, een gezondheidspas, tracing-apps, tijdelijke digitale identificatiemiddelen — Frankrijk voerde een van de strengste regimes van Europa in. Miljoenen Fransen ontdekten heel concreet wat het betekent om toestemming nodig te hebben om de deur uit te gaan, een café binnen te stappen, je te verplaatsen. Ook in Nederland en België ging het niet anders: coronapas, avondklok, QR-codes bij de ingang — de precieze regels verschilden per land, de onderliggende logica van gecontroleerde toegang was overal dezelfde.
2023-2024: inflatie, mediawantrouwen, de golf van TikTok en generatieve AI. Het collectieve besef dat de “werkelijkheid” die door onze feeds wordt getoond steeds meer geconstrueerd, gefilterd en gerangschikt wordt door ondoorzichtige algoritmen. Dit is het moment waarop het begrip digitale vermoeidheid opkomt: uitputting door meldingen, permanente sociale druk, eeuwige validatie — een fenomeen dat zich net zo goed in Parijs als in Amsterdam of Antwerpen laat voelen.
2026: de terugkeer van cyclische gezondheidsangsten. Dit is het jaar van de test. Zwichten Fransen — en met hen de rest van Europa — voor de volgende golf van angstaanjagende communicatie? Of hebben ze, collectief, iets geleerd?
Het hantavirus-verhaal is bijzonder verhelderend: terwijl Franse nieuwszenders opnieuw beelden van witte beschermingspakken en quarantaines probeerden te lanceren, reageerden sociale media — in Frankrijk, maar evengoed daarbuiten — met ironie. De hashtag #hantavirus werd binnen enkele dagen een terrein van massale spot.
De mediahype rond het hantavirus illustreert iets eenvoudigs: een aanzienlijk deel van de bevolking weigerde mee te gaan in het angstaanjagende verhaal van de mainstreammedia. Een vorm van collectieve emotionele weerstand, die niet activistisch is, maar wel helder.
Deze vermoeidheid, dit wantrouwen, deze defensieve ironie zijn de symptomen van een breder ontwaken rond het vertrouwen dat nog wordt geschonken aan institutionele verhalen en de digitale bestuursinfrastructuren die daarbij horen — een dynamiek die zich allang niet meer tot Frankrijk beperkt.
Digitale identiteit en datingapps: waarom het onderwerp gevoelig ligt
Digitale identiteit is niet slechts een technisch hulpmiddel: het is een toegangsinfrastructuur. Afhankelijk van hoe ze wordt opgelegd of verplicht gesteld, kan ze de relatie tussen burgers, platformen en instellingen wijzigen.
Voor een datingapp ligt de vraag nog gevoeliger: intieme voorkeuren, privégesprekken en relationele keuzes mogen geen scoring- of sociale-controledata worden. Dit is een grens die expliciete bescherming verdient, want eenmaal overschreden, herstelt ze zichzelf nooit meer.
Precies die valkuil had Mad2Moi middenin de gezondheidscrisis al blootgelegd: achter elke “beschermende regulering” schuilt vaak een concurrentiebeperkend effect dat de reeds gevestigde spelers versterkt. De allergrootste platformen hebben de legerscharen advocaten en de infrastructuur om zich ernaar te schikken; kleinere, menselijkere, lokalere spelers overleven deze technische lagen soms niet.
Wijdverbreide digitale identiteit en Chat Control zijn, in hun strengste vormen, feitelijk gigantische toetredingsdrempels voor elk nieuw Europees platform. Het mogelijke resultaat: een nog sterkere concentratie van digitale macht bij een handvol internationale spelers. Het tegenovergestelde van wat deze regelgeving beweert te verdedigen.
De mens vóór de scoring
“Ik wil iemand ontmoeten die van me houdt om wie ik ben, niet om wat mijn profielscore zegt dat ik ben.”
Deze op het eerste gezicht onschuldige zin bevat waarschijnlijk een van de krachtigste vormen van verzet van onze tijd.
Want van iemand houden betekent weigeren die persoon te herleiden tot data. Het betekent zijn tegenstrijdigheid accepteren, zijn onvoorspelbare kant, zijn veranderende meningen, zijn onverwachte passies. Het betekent het vonnis weigeren van een algoritme dat, na vijftien geoptimaliseerde parameters, zou hebben geconcludeerd dat deze persoon “niet voor jou” is.
Een datingsite die voor jou beslist wie je “verdient”, is geen datingsite. Het is een sorteersysteem.
Een berichtendienst die je woorden scant voordat de ander ze leest, is geen berichtendienst. Het is een panopticum.
De strijd voor digitale vrijheid is niet alleen een technische strijd. Het is ook een antropologische strijd: het gaat om het verdedigen van de mogelijkheid om mens te zijn — dat wil zeggen imperfect, tegenstrijdig, verrassend, vrij.
Ontdek Mad2Moi — daten zonder scoring, zonder manipulatieve feed, met menselijke moderatie en ongescande privéberichten.
Wat je kunt doen, zonder overdrijven
Als dit alles bij je resoneert, zijn er een paar eenvoudige gebaren, die geen activisme, geen geschreeuw en geen hashtag vereisen.
1. Lees de petitie. Onderteken hem niet per se — het is een Frans parlementair initiatief, in de praktijk vooral relevant voor wie in Frankrijk stemgerechtigd is — maar lees hem eerst. Petitie nr. i-5871 — Assemblée nationale. Een officiële tekst lezen en zelf beoordelen, zonder dat een algoritme hem voor je heeft aanbevolen of afgeschreven — dat is op zich al een daad van digitale soevereiniteit.
2. Deel het artikel, met echte mensen. Niet voor de engagementscore. Zodat het gesprek ontstaat.
3. Kies je platformen bewust. Als je iemand wilt ontmoeten, vraag je dan af welk platform je intimiteit het best respecteert. Hoe je jezelf beschermt tegen oplichting en ondoorzichtigheid — het zijn dezelfde reflexen als voor digitale vrijheid in het algemeen.
4. Weiger de vermoeidheid. Laat je niet in slaap sussen door de massa angstaanjagende informatie. De controle terugnemen begint met elke dag beslissen waar je je aandacht aan geeft.
Daniel Ricklin: de man achter de petitie
Daniel Ricklin is geen professionele activist. Hij is geen opiniemaker. Hij is geen politicus.
Hij is een Franse ondernemer, die in 2020 Mad2Moi oprichtte en de afgelopen vijf jaar besteedde aan het bouwen van een platform tegen de stroom in, terwijl de hele sector naar dezelfde recepten toewerkte: algoritmes, scoring, identiteitsverificatie, geautomatiseerde moderatie, agressieve monetisatie.
Hij weigerde deze standaardkeuzes, regel voor regel.
Wat hem geloofwaardig maakt op het thema digitale vrijheid, is geen diploma. Het is het feit dat hij al vijf jaar leeft wat hij verdedigt, met een platform dat functioneert, dat zijn medewerkers in Frankrijk betaalt, dat menselijk modereert, en dat technieken van gedragsmanipulatie weigert.
Zijn petitie is geen marketingstunt. Ze is, letterlijk, het logische vervolg van vijf jaar technische keuzes in dezelfde richting.
De vraag die overblijft
Misschien wordt niets van dit alles werkelijkheid. Misschien worden de strengste versies van de Europese digitale identiteit, van Chat Control en van impliciete sociale scoring afgeremd door juridische, democratische, burgerlijke en mediale tegenkrachten.
Misschien.
Maar misschien ook niet.
En de echte vraag is uiteindelijk niet “wat gaat er gebeuren?”.
De echte vraag is: wil je wachten tot je het weet, voordat je beslist wat je ervan denkt?
Stilte is een stem. Niets doen is een stem. Zonder nadenken de platformen blijven gebruiken die aan deze glijbaan bijdragen — dat is ook een stem.
De tegenovergestelde stem is jezelf de vraag beginnen te stellen. Een petitie lezen. Voor andere platformen kiezen. Er met iemand dichtbij over praten. Zachtjes maar vastberaden weigeren om herleid te worden tot een gescoord en getraceerd profiel.
Misschien is echte vooruitgang niet alles onder controle houden.
Misschien is echte vooruitgang mensen het recht teruggeven om gewoon mens te zijn. Imperfect. Onvoorspelbaar. Vrij.
Dat is wat Mad2Moi sinds 2020 probeert te verdedigen. Dat is wat Daniel Ricklin vandaag verdedigt bij de Assemblée nationale. En het is, misschien, wat jij kunt kiezen te verdedigen — op je eigen schaal, in je eigen tempo, zonder geschreeuw of haat.
👉 Lees de petitie nr. i-5871 — Assemblée nationale
FAQ — Digitale identiteit, vrijheid en online daten
Wat is digitale identiteit?
Digitale identiteit verwijst naar het geheel van gegevens (burgerlijke staat, identificatiemiddelen, geverifieerde kenmerken) waarmee een online dienst of overheidsinstantie een persoon kan herkennen zonder fysiek contact. Op Europees niveau voorziet de eIDAS 2-verordening in een Europese portemonnee voor digitale identiteit (de “EUDI Wallet”), waarmee Europeanen zich kunnen identificeren en elektronisch kunnen ondertekenen in alle lidstaten.
Waarom roept digitale identiteit een vrijheidsvraagstuk op?
Omdat een wijdverbreide digitale identiteit de relatie tussen vrije keuze en toegang tot diensten verandert. Als banken, berichtendiensten, sociale platformen of datingapps morgen hun toegang afhankelijk maken van officiële identificatie, neemt pseudonimiteit — een van de fundamenten van online privacy — automatisch af. Het debat gaat dus minder over het instrument zelf dan over het verplichte of optionele karakter van het gebruik ervan.
Wat is het verband tussen digitale identiteit en datingapps?
Datingapps raken aan intieme dimensies: seksualiteit, meningen, persoonlijke voorkeuren, relationele keuzes. Deze gegevens koppelen aan een geverifieerde burgerlijke identiteit creëert een specifiek risico: profilering, algoritmische scoring, gedragssurveillance. Daarom vraagt deze sector om een bijzonder sterke bescherming tegen datacentralisatie en systematische identificatie.
Wat is Chat Control?
“Chat Control” verwijst naar het Europese wetsvoorstel (soms “CSAR” genoemd) dat berichtendienstaanbieders zou verplichten materiaal van seksueel kindermisbruik automatisch te detecteren, ook in end-to-end versleutelde communicatie. Het doel is legitiem, maar het mechanisme wordt sterk bekritiseerd — onder meer door EDRi, La Quadrature du Net en talrijke cryptografie-experts — vanwege de risico’s voor de vertrouwelijkheid van privécommunicatie en het precedent dat het zou scheppen. De tekst is sinds 2022 onderwerp van terugkerend debat binnen de Europese instellingen.
Waarom neemt Mad2Moi hierin positie in?
Omdat Mad2Moi sinds 2020 een menselijkere, minder algoritmische, minder ondoorzichtige manier van daten verdedigt, met respect voor persoonlijke vrijheden. Het platform weigert automatische scan van privéberichten, modereert menselijk en gebruikt geen ondoorzichtige scoringsmechanismen. De petitie van Daniel Ricklin verlengt deze lijn op burgerlijk terrein.
Alicia Walker schrijft voor Mad2Moi over maatschappelijke vraagstukken, digitale vrijheid en menselijke relaties in het tijdperk van de platformen. Dit artikel is een redactioneel standpunt, geen richtlijn. Denk zelf na.
Wat de community zegt